Dacht ik toen ik begon nog erg eenzijdig te zijn met mijn muzieksmaak, maar ondertussen moet ik toch bekennen dat dat niet zo is. Al luister ik tegenwoordig dan wel naar dance/trance en happy hardcore. De nummers waar ik herinneringen aan blijk te hebben, vallen niet onder die categorie en dat klopt natuurlijk wel. Dance/trance enz. is van nu. Mijn herinneringen aan muziek zijn van vroeger. Dus zou je kunnen zeggen dat niet mijn muzieksmaak te eenzijdig is, maar dat mijn leven te eenzijdig is geworden. Maak zodanig weinig mee dat ik er in ieder geval geen muziek aan kan relateren. (heeft nu grote schik in haar zelf).
Tja waar zou ik jullie eens mee kunnen verrassen. Mijn voorliefde voor een bepaalde genre heb ik al verteld en de afgelopen dagen hebben jullie mijn gevoelige kant (ahum) met Lucie Silvas en Josh Groban ook kunnen ontdekken. En toch is er een categorie muziek uit mijn tienerjaren die nog onbesproken is, 2 eigenlijk.
In 1985 begonnen mijn stapjaren en dan niet naar een discotheek of zo, nee wij gingen naar de The Sign of Times in Brielle. The Sign zoals het altijd genoemd werd, was een New Wave tent, met Ardy en Quentin achter de draaitafel. Ik was groot fan van Depeche Mode, The Cure en The Smiths. Maar die liefde voor New Wave werd al gauw liefde voor Rockabilly en Psychobilly.
De ouders van vriendin M waren grootte liefhebbers van muziek uit de jaren 50 en 60 en er was zelfs al een Volvo Amazone gekocht voor vriendin M waar ze, zodra ze haar rijbewijs had in, mocht rijden. Haar vader knapte die op. Echter de Volvo Amazone is een stille (vroege!) dood gestorven. We hebben er nooit in gereden. Mijn eerste concert was wel dat van The Cure in Ahoy en Depeche Mode heb ik ook diverse malen gezien, maar wat jullie waarschijnlijk niet verwachten is dat ik ook een verwoed fan was van Rockabilly en Pschychobilly muziek. Restless, Keytones, Guana Batz, The Keytones , Crackle Rattle Bash en onze favoriet Batmobile. Vaak waren er bij Nighttown buiten en in Rotown binnen kleine concerten gegeven door de diverse rockabilly en psychobilly bands. Regelmatig gingen we daar naar toe. Sowieso moesten we voor de LP's altijd naar Rotterdam. Alleen Midtown Records en nog een andere platenzaak uit Rotterdam verkochten dit genre. Ik kan me herinneren dat we ook wel eens weekenden naar Rosmalen gingen. Vriendin M haar ouders stonden daar vaak op de jaren50/jaren60beurs en wij gingen dan mee voor de miniconcerten van de rockabillybands.
A song that no one expects you to love.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten